بالاخره بعد چند ماه کار خونه منم تمام شد و از دیشب به طور رسمی اولین سری وسایلمو به خونه جدیدم منتقل کردم  حس خوبیه اما آدم تو خونه خودش خرجش و مسئولیتش بیشتر میشه یه خونه ۱۲۰ متری که تنهایی شاید حداقل ۱۰-۱۵ سال بقیه عمرمو باید توش بگذرونم. .البته تنها که نه چون من با وجود خانواده و دوستای خوبم . شرکتم . نقاشی . سازم هست. هیچ وقت احساس تنهایی نمیکنم.اما از لحاظ متاهل شدن واقعا دیگه حتی به ازدواج فکر نمیکنم چه برسه بخوام قصدشو داشته باشم.(بعدا در مورد دلایلم توضیح میدم تا بدونید حرفم منطقیه).

 

درست ۲۸ روز دیگه من وارد ۳۰ سالگی میشم و در دو حالت حس خوب و بد باید به زندگی خودم ادامه بدم.

خوب واسه اینکه  خداروشکر میدونم راهم چیه میدونم کجام و چکار باید بکنم.

بد بخاطر اینکه به هر حال بهترین دهه عمرم یعنی بیست زندگی تموم شد و شاید میشد کارای بهتری کرد.

بهر حال عمر و سرنوشت منم این بود و راهی رو که باید میرفتم و اومدم حالا که تو یه گوشه از عالم هنر جویننده ای باشم واسه به خدا نزدیکتر شدن و انسانتر شدن . بهتر شدن و بهتر ماندن.

امیدوارم وقتی ۴۰ ساله شدم به جایی برسم که اگه پول و موقعیت واسم نداشت حداقل انسانیت و اندیشه متعالی رو واسم داشته باشه.